Generał Józef Rufin Wybicki urodził się w 1747 roku w Będominie koło Kościerzyny na Pomorzu w rodzinie szlacheckiej.

W wieku lat 20 został posłem do sejmu. Swoją obecność w nim zaznaczył biorąc udział w proteście przeciwko wpływom carycy Katarzyny II i porwaniu przez Rosjan kilku senatorów. Wkrótce z powodu swej aktywności politycznej musiał emigrować.

Do kraju powrócił dopiero po pierwszym rozbiorze i poświęcił się życiu rodzinnemu. Po śmierci swojej pierwszej żony włączył się ponownie do życia publicznego: był członkiem Towarzystwa do Ksiąg Elementarnych, brał aktywny udział w pracach Komisji Edukacji Narodowej, redagował wraz z Andrzejem Zamoyskim kodeks praw, pisał nie tylko traktaty polityczne, ale i dramaty, a także poezje.

W wieku 33 lat ożenił się powtórnie, zakupił wieś Manieczki koło Śremu (Wielkopolska), gdzie osiadł na stałe wraz z rodziną. W cztery lata później ponownie został posłem na sejm jako przedstawiciel miast wielkopolskich. 

W rok później przystąpił do konfederacji targowickiej.  Swój błąd polityczny naprawił biorąc udział w powstaniu kościuszkowskim. Za swoje zasługi został mianowany przez Kościuszkę generałem ziemiańskim województwa pomorskiego. Po upadku powstania, musiał emigrować do Paryża, aby uniknąć kary śmierci, na którą skazali go Prusacy. Nadal nie potrafił jednak stać obojętnie wobec spraw ojczyzny - działał aktywnie w środowisku polskich emigrantów.

Jako towarzysz generała Jana Henryka Dąbrowskiego przyczynił się do powstania Legionów Polskich we Włoszech. Przebywając w Reggio/Emilia, na prośbę generała napisał pieśń żołnierską, która miała zagrzewać żołnierzy do walki, wzbudzić w nich nadzieję na powrót do niepodległego kraju. 

"Pieśń Legionów Polskich we Włoszech" powstała w lipcu 1797 roku. Nie wiedział wówczas Wybicki, że będzie ona towarzyszyć wielu pokoleniom Polaków, walczących i pracujących dla swojej Ojczyzny.  Pierwotny tekst pieśni żołnierskiej uległ w ciągu 129 lat pewnym zmianom (z sześciu zwrotek pozostały tylko cztery). W 1926 roku został oficjalnie uznany  za hymn państwowy.

Do kraju powrócił  z Napoleonem Bonaparte uczestnicząc w tworzeniu Księstwa Warszawskiego, organizując polską administrację i armię. W uznaniu zasług Napoleon przywrócił mu odebrane po powstaniu kościuszkowskim przez Prusaków ziemie w Wielkopolsce i odznaczył Krzyżem Oficerskim Legii Honorowej.

Później brał również udział w tworzeniu Królestwa Polskiego, był prezesem Sądu Najwyższego, projektodawcą postępowych reform. Z życia publicznego wycofał się na rok przed śmiercią. 

Zmarł w Manieczkach , a pochowano go na przykościelnym cmentarzu w Brodnicy. W 100 lat później trumnę z jego prochami przeniesiono do kościoła św. Wojciecha w Poznaniu.

Józef Wybicki znany jest głównie jako twórca hymnu narodowego Polski, ale przecież nie jedyna to jego dla kraju zasługa. Choć munduru generał nigdy nie nosił, to zawsze gorąco kochał Ojczyznę i walczył dla niej, nie tylko jako żołnierz, ale jako polityk i publicysta, działacz społeczny, doskonały organizator oraz  pisarz. Spod jego pióra wychodziły nie tylko pisma polityczne, ale także wiersze i dramaty, które jednak, w ocenie potomnych, nie należały  do najwybitniejszych. Swoją działalnością ogarniał niemal wszystkie dziedziny życia publicznego. Był człowiekiem miłującym Ojczyznę, zawsze zaangażowanym w życie swojego kraju.

{galery}joomgallery/originals/wybicki{/galery}